قباد آرش در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: سپردن عالی‌ترین مسئولیت جهانی در حوزه پناهندگان به یک سیاستمدار کرد، به معنای پذیرش این داوری اخلاقی است که کردها قادرند در موقعیت قدرت، نه بر اساس انتقام تاریخی یا تعصب قومی، بلکه بر مبنای اخلاق همبستگی انسانی تصمیم بگیرند. این جابه‌جایی، انتقالی است از اخلاق قربانی‌محور به اخلاق مسئولیت، و دقیقاً در همین گذار است که بلوغ سیاسی یک هویت جمعی معنا پیدا می‌کند.

کردستان، در این استعاره، «چهره‌ی دیگری» است که زخم‌هایش فریاد می‌زند و در بطن این فریاد، درخواستی نهفته است برای «به رسمیت شناخته شدن». نه به عنوان یک مسئله، که به عنوان انسانی هم‌تکیه‌گاه و هم‌سرنوشت.

رنج‌های جلال ملکشا، تنها مال او نبود. این رنج، «پیکرۀ متعالی‌شده» درد مردمانی است که در وجود شاعری منفرد، تجسم یافته است.

توسعهٔ پایدار نیازمند تغییری پارادایمی است: عبور از منطق سود و بهره‌کشی به سوی اخلاق مراقبت و هم‌زیستی. توسعه‌ای که در آن نه تنها آمار رشد اقتصادی، که شاخص‌های شادی، سلامت، پایداری محیط‌زیست و شمول اجتماعی اهمیت داشته باشد.

نهادسازی، یعنی گذار از لحظه به تداوم؛ از واکنش به سازمان؛ از احساس به ساختار. و تا این گذار محقق نشود، کردستان همواره در لحظه‌های بحران، در خلأیی رها خواهد شد که نه دولت به دادش می‌رسد، نه جامعه‌اش از توان خودانگیختگی به ساختارمندی عبور کرده است.

رضا پهلوی، بهمثابه سوژهٔ سیاسی، در فضایی پارادوکسیکال سکنی گزیده است: از سویی، خود را وارث مشروعیت تاریخیِ سلطنت می داند و از دیگرسو، در گسست کامل از جغرافیای زیستیِ ایران، در لس آنجلس به سر می برد. این فاصلهٔ نه تنها شکاف معرفت شناختی او را با جامعهٔ ایران عمیق تر کرده، بلکه توهم پادشاهی را به هستهٔ مرکزی گفتمانش تبدیل کرده است.

نگاه سطحی و احساسی و بدون متد باعث شد بعد از فاجعه حلبچه، انفال روی دهد و سپس شنگال و شاید حلبچه ها و انفال ها و شنگال های دیگر در راه است تا شاید روزی کوردها با عقل متدولوژیک و عمقی به تحلیل فجایع خود بپردازند.

تجربه‌ی حمله‌ی ارتش عراق به اقلیم کردستان پس از برگزاری رفراندوم نشان داد که در صورت بروز جنگ میان کُردهای سوریه و دولت مرکزی، جامعه‌ی جهانی و در رأس آنها اروپا و آمریکا واکنش خاصی نخواهند داشت و اقدام نظامی دولت را تحت عنوان اعمال حق حاکمیت قانونی آن توجیه می‌کنند. به‌راستی لحظه‌ی تاریخی روژئاوا فرارسیده است.

کوردنامه؛ علی‌اکبر ورمقانی، روز سه‌شنبه هفتم اسفند در آئین گرامیداشت هفتادودومین سالروز استقلال کانون وکلای دادگستری که در مجتمع فرهنگی فجر سنندج برگزار شد، اظهار کرد: قلم‌های مقدسی که وکلا در دست دارند و با آن احقاق حق می‌کنند باید بدانند که در قرآن کریم به نام قلم سوگند یاد شده است. وی با بیان اینکه این مسئله

جشن هفتادودومین سالروز استقلال کانون وکلای دادگستری روز سەشنبە هفتم اسفندماە جاری در سنندج برگزار شد. در این آئین همچنین چندین نفر از نئووکلای پایە یک کردستان تحلیف شدە و سوگند وکالت ادا کردە و پروانە وکالت دریافت کردند. به واسطه یکی از همکاران رسانەای از طرف کانون وکلای کردستان به این آئین دعوت شدم. بر روی سن سالن بنرنوشتە ای بزرگ نصب شده و جمله ای وزین بر آن نقش بسته بود که یادداشت ذیل به بهانه آن جمله زیبا و ارزشمند نگاشته شده است.

سازمان‌های غیردولتی (NGOs) گروه‌هایی هستند که بدون وابستگی به دولت‌ها فعالیت می‌کنند و معمولاً با اهداف غیرانتفاعی شکل می‌گیرند. این سازمان‌ها در زمینه‌های مختلفی مانند حقوق بشر، آموزش، محیط زیست، کمک‌های بشردوستانه و توسعه جوامع فعالیت دارند.

استاندار کردستان با صدور احکام جداگانه‌ای سرپرست فرمانداری شهرستان‌های سنندج، سقز، کامیاران، دیواندره و بیجار را منصوب کرد.

وبسایت خبری - تحلیل کردنامه با همکاری لابراتوار عدالت در دانشگاه کارلتون کانادا دوره آموزشی تخصصی اصول اخلاقی و حرفه ای روزنامه نگاری کودکان برگزار می کند.

این درد مشترک، تنها با همبستگی جامعه، افشای بی عدالتی ها و احیای «وجدان» التیام می یابد. بیماران، قربانیانِ سکوت ما نیستند؛ آیینهٔ وجدان جمعی ما هستند. در سرزمینی که آوازِ مقاومت در رگِ تاریخش جاریست، برخی بیمارانِ بیدفاع، اسیر معامله های شوم می شوند، بیمار، میانِ تیغِ جراحی و تیغِ فقر، خونریزی میکند. خانواده ها، همانی را میفروشند که فروختنی نیست: عزت ...

حق دسترسی آزادانه رسانه ها به اطلاعات و امکان پوشش بیطرفانه رویدادها از اصول مهم در فعالیت رسانه ای است. با این حال، گاه گزارشهایی از اعمال سلیقه در انتخاب خبرنگاران یا محدودیتهای غیرموجه برای حضور آنها در برخی برنامه ها منتشر می شود که می تواند به عنوان چالشی در برابر اصول حرفه ای روزنامه نگاری و حقوق شهروندی مطرح شود.