قباد آرش در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: به طور خلاصه، نیچروان بارزانی در بحران ژانویه ۲۰۲۶، یک دیپلماسی چندلایه و هماهنگ را رهبری کرد. او با فرانسه، به عنوان یک شریک اروپایی حامی حقوق کردها، مستقیماً بر سر تضمین‌های قانون اساسی رایزنی کرد. با آمریکا، به عنوان هماهنگ‌کننده اصلی صحنه سوریه، وارد همکاری تنگاتنگ برای مدیریت بحران شد و در نهایت، با ترکیه، با هوشمندی تمام و از طریق کانال‌های مناسب، مسیری را طراحی کرد که نگرانی‌های امنیتی آنکارا را با خواسته‌های کردها در چارچوب وحدت سوریه آشتی دهد. این مثلث دیپلماتیک، معمای پیچیده‌ای بود که بارزانی توانست آن را رمزگشایی کند و راه را برای گفتگوهای بعدی هموار سازد.

فاجعه، تنها در میدان جنگ ساخته نمی‌شود؛ در ذهن‌هایی ساخته می‌شود که به ساده‌سازی و کلی‌گویی عادت کرده‌اند. فهم فاجعه، نیازمند مقاومت و تقلیل فرهنگ عددی است؛ مقاومتی که انسان را از دل آمار بیرون بکشد و دوباره به او چهره و روح و صدا و داستان بدهد. تنها در این صورت است که فاجعه، از یک رقم در تاریخ، به یک تجربه اخلاقی تبدیل می‌شود؛ تجربه‌ای که می‌تواند مانع تکرار خود شود.

هیچ‌کس واقعاً نمی‌داند این فناوری‌ها کجا می‌روند. هیچ‌کس کنترل کاملی بر آن‌ها ندارد و مهم تراز همه هیچ‌ کس مسئول نیست. وقتی یک الگوریتم، یک نفر را به اشتباه بازداشت کند، چه کسی مسئول است؟ شرکتی که آن را ساخته؟ دولتی که از آن استفاده کرده؟ یا کسی که الگوریتم را آموزش داده؟ وقتی هوش مصنوعی، اطلاعات نادرست تولید کند و باعث خشونت شود، چه کسی مسئول است؟پاسخ روشن نیست و همین عدم شفافیت، خطرناک است.

قباد آرش در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: سپردن عالی‌ترین مسئولیت جهانی در حوزه پناهندگان به یک سیاستمدار کرد، به معنای پذیرش این داوری اخلاقی است که کردها قادرند در موقعیت قدرت، نه بر اساس انتقام تاریخی یا تعصب قومی، بلکه بر مبنای اخلاق همبستگی انسانی تصمیم بگیرند. این جابه‌جایی، انتقالی است از اخلاق قربانی‌محور به اخلاق مسئولیت، و دقیقاً در همین گذار است که بلوغ سیاسی یک هویت جمعی معنا پیدا می‌کند.

مفهوم بازدارندگی در دوران هسته‌ای معنای مشخصی داشت: توانایی ایجاد خسارات غیرقابل‌قبول به دشمن، حتی پس از حمله اول. این بازدارندگی بر پایه تسلیحات هسته‌ای و سیستم‌های موشکی بود.اکنون، مفهوم جدیدی در حال شکل‌گیری است بازدارندگی الگوریتمی این مفهوم به توانایی یک دولت برای منصرف کردن دیگران از اقدام خصمانه، از طریق نمایش برتری در قابلیت‌های هوش مصنوعی اشاره دارد.

کردستان، در این استعاره، «چهره‌ی دیگری» است که زخم‌هایش فریاد می‌زند و در بطن این فریاد، درخواستی نهفته است برای «به رسمیت شناخته شدن». نه به عنوان یک مسئله، که به عنوان انسانی هم‌تکیه‌گاه و هم‌سرنوشت.

رنج‌های جلال ملکشا، تنها مال او نبود. این رنج، «پیکرۀ متعالی‌شده» درد مردمانی است که در وجود شاعری منفرد، تجسم یافته است.

سووتانی ئاویەری ئەستوور و شەهیدانی ژینگەپارێز داخی خەمێکی قورسیان بە جەرگی سنەوە چزاند و هەورێک لە خەم شاری داپۆشیوە. ناخهەژێن، گران، جەرگبڕ، قورس و بێ ساڕێژ وەک هەواڵی شەهیدبوونی یارە وەفادارەکانی ئاویەر! ئەم رۆژانە دڵی سنە و ئاویەر لە داخی ئەو خەمەی بە جەرگییەوە نراوە، هەڵدەقرچێت! ئاویەر گڕی تێ بەر بوو یان گڕیان تێ بەردا،

ایثار حقیقی، آن‌گونه که حمید و چیاکو و خبات به نمایش گذاشتند، فراتر از کمک یا شجاعت است. این تخلیه‌ی کاملِ «خود» در پای «دیگری» است. «دیگری» در اینجا نه یک انسان خاص، که طبیعتِ آبیدر – به مثابه‌ی مظهر زیبایی، هویت، حیات و میراث جمعی – بود.

رضا پهلوی، بهمثابه سوژهٔ سیاسی، در فضایی پارادوکسیکال سکنی گزیده است: از سویی، خود را وارث مشروعیت تاریخیِ سلطنت می داند و از دیگرسو، در گسست کامل از جغرافیای زیستیِ ایران، در لس آنجلس به سر می برد. این فاصلهٔ نه تنها شکاف معرفت شناختی او را با جامعهٔ ایران عمیق تر کرده، بلکه توهم پادشاهی را به هستهٔ مرکزی گفتمانش تبدیل کرده است.

اصل حق وتو در ۱۹۴۵ میلادی با این نیت وضع شد که قدرت‌های بزرگ را درگیر جنگ جهانی سوم نکند و از فروپاشی سازمان ملل جلوگیری نماید. امروزه شاهدیم که نحوه استفاده از وتو، اغلب بر اساس موازنه‌های ژئوپلیتیک و نه اصول اخلاقی یا حقوقی هدایت می‌شود. وتو اغلب برای محافظت از متحدان استراتژیک، جلوگیری از محاکمه سیاستمداران کشورها، یا سرکوب اعتراضات داخلی در کشورهای همسو با یکی از قدرت‌های دائمی به کار می‌رود.

اقدام استاندار کردستان و فرماندار سنندج، در دیدار با ۱۳ کودک آسیب دیده مدرسه روستای کرجو و دلجویی از آنها، فرصتی است برای تأمل در ماهیت «کنش مسئولانه» و نقش آن در ترمیم شکافهای اعتماد عمومی.

جنگل و درختان نقش مهمی در زندگی انسان دارند و پوشش جنگلی سبب اعتدال در وضعیت آب و هوا می شود. اگر کره زمین را به انسانی تشبیه کرد، قطعا جنگل‌ها نقش شش‌ها و ریه تنفسی آن را ایفا می‌کنند و جنگل‌ها الهام بخش جاودانگی در زمین هستند.

اگر این هشتصد نفر به قول خودشان طرفدار همبستگی ایران هستند و روشنفکرند، قبل از هر چیز باید تاکید بر عدالت، مساوات، حقوق شهروندی، آزادی و مخالفت با تبعیض و ظلم نمایند، چون در طول تاریخ آنچه که موجب سقوط حکومت ها، انحطاط ملت ها و تجزیه کشورها شده تبعیض و ستم بوده است نه برخورداری از حق طبیعی و قانونی

این جامعه با نوروز و مفاهیم والای بشری عجین است و هیچ وقت در تله و دام خشونت طلبان چماق به دست نمی افتد.نوروز ارومیه در تاریخ ثبت شد.نوروزی که فریاد آشتی و صلح طنین انداز شد و جهان این صدا را شنید.